قدیما...
امشب داشتم پیاده تو یکی از خیابونای مرکز شهر می رفتم که بوی خوراک سوسیس که از تو یکی از ساندویچ فروشی ها میومد منو برد به گذشته ها. زمانی که تابستونا یه ماه می رفتم مشهد خونه مادر بزرگم! بعد از صبح تا ظهر و از ظهر تا شب همش بیرون بودیم! با هم می رفتیم آبمیوه و بستنی و ساندویچ و هزار جور هله هوله می خوردیم! اونم چه هله هوله هایی!!!
یادش به خیر! صبح زود از خواب پا می شدیم و با بابابزرگ می رفتیم پارک نزدیک خونشون! بعدشم می رفتیم نون و شیر می گرفتیم. صف شیر چه با حال بود! صبح قبل پارک زنبیل می زاشتیم! وقت برگشتن بابابزرگ با نون می رفت خونه! ما می رفتیم تو صف شیر! ۲ تا شیشه شیر می گرفتیم و می رفتیم خونه! بابا بزرگ چایی رو آماده کرده بود و داشت بقیه رو صدا می کرد! چقد می چسبید اون صبحونه! بعدشم که می رفتیم آواره خیابونا می شدیم! بیشتر می رفتیم پلی استیشن بازی میکردیم! یه بازاری هم بود که پیاده هم میشد رفت! هر روز می رفتیم و اونجا رو هم میدیدیم! پیش بابابزرگ هم می رفتیم! از قهوه خونه کنار مغازه بابابزرگ واسه خودمون چایی می گرفتیم و می خوردیم! کلی بچه های خوبی می شدیم و بابابزرگ رو باد می زدیم! شبا هم همه (خاله و دایی ها)میومدن اونجا! همه بچه ها شلوغ می کردیم! یه دفعه رفتیم تو انباری ۳ تا هندونه رو شکستیم و همونجوری خوردیم!!!! بدون هرگونه وسیله ای! حالا مونده بودیم پوست هاش رو چیکار کنیم که بزرگترا نفهمن!!! شبا هم تا بابابزرگ دعوامون نمی کرد نمی خوابیدیم! خلاصه کلی خوش بودیم...!
تصمیم گرفتم دفعه بعدی که از اونجا رد شدم برم از همون ساندویچ ها بخورم! هر چند از اون خاطرات خوب فقط ساندویچ هاش مونده!
یادش به خیر! صبح زود از خواب پا می شدیم و با بابابزرگ می رفتیم پارک نزدیک خونشون! بعدشم می رفتیم نون و شیر می گرفتیم. صف شیر چه با حال بود! صبح قبل پارک زنبیل می زاشتیم! وقت برگشتن بابابزرگ با نون می رفت خونه! ما می رفتیم تو صف شیر! ۲ تا شیشه شیر می گرفتیم و می رفتیم خونه! بابا بزرگ چایی رو آماده کرده بود و داشت بقیه رو صدا می کرد! چقد می چسبید اون صبحونه! بعدشم که می رفتیم آواره خیابونا می شدیم! بیشتر می رفتیم پلی استیشن بازی میکردیم! یه بازاری هم بود که پیاده هم میشد رفت! هر روز می رفتیم و اونجا رو هم میدیدیم! پیش بابابزرگ هم می رفتیم! از قهوه خونه کنار مغازه بابابزرگ واسه خودمون چایی می گرفتیم و می خوردیم! کلی بچه های خوبی می شدیم و بابابزرگ رو باد می زدیم! شبا هم همه (خاله و دایی ها)میومدن اونجا! همه بچه ها شلوغ می کردیم! یه دفعه رفتیم تو انباری ۳ تا هندونه رو شکستیم و همونجوری خوردیم!!!! بدون هرگونه وسیله ای! حالا مونده بودیم پوست هاش رو چیکار کنیم که بزرگترا نفهمن!!! شبا هم تا بابابزرگ دعوامون نمی کرد نمی خوابیدیم! خلاصه کلی خوش بودیم...!
تصمیم گرفتم دفعه بعدی که از اونجا رد شدم برم از همون ساندویچ ها بخورم! هر چند از اون خاطرات خوب فقط ساندویچ هاش مونده!
+ نوشته شده در 2007/3/18 ساعت 1:52 توسط علی
|
در قسمت قبل در مورد مقدمات اردو براتون گفتم و رسیدیم به اونجا که ساعت ۸.۱۵ راه افتادیم!(شد مثل قصه ظهر جمعه!!!) 
بالاخره به مقصد رسیدیم. بعد از خوردن صبحانه ملت گفتن بریم کوه نوردی! من و وهاب(وحدت) هادیین(دلیری و دهقانی) و مهدی(مرادزاده) با یک عدد رو فرشی به دنبال بقیه به راه افتادیم تا در محیطی بهتر به بازی مفرح جذاب و مفید ورق بپردازیم!
بعد از یک پیاده روی نسبتا کوتاه به بقیه که اطراق کرده بودند رسیدیم! خانم استواری چند تا تخته سنگ به ما نشون داد و گفت به این میگن آبشار!
البته از حق نگذریم اون پائین یه جوی آب جاری بود! ابتدا تصمیم داشتیم افرادی که با تاخیر اومده بودن رو خیس بکنیم! ولی ندامت رو تو چهرشون دیدیم و دلمون سوخت! همونجا بساطمون رو پهن کردیم و شروع کردیم به بازی! ۲ دست اول رو با اقتدار تمام برده بودیم و در بحبوحه دست سوم بودیم که یهو یکی داد زد الگانس پلیس!
هرچی نگاه کردیم الگانس ندیدیم! فکر کردیم چوپان دروغگو داره باز دروغ میگه! ولی در عرض چند ثانیه فهمیدیم که الکی به چوپان دروغگو تهمت زدیم و فرد خاطی الگانس و سمند رو اشتباه گرفته بوده! یک عدد سمند پلیس در فاصله ده متری ما قرار داشت.
زود بلند شدیم و رفتیم طرف آقا پلیس! از چشمای متورمش مشخص بود بیدار بوده دیشب و دقیقا در زمانی که ما خواب خوش میدیدیم اون دنبال شکار بوده! این آقاهه خیلی زرنگ بود با دزدا هم خوب می جنگید! بابام بهم عیدی داد یه توپ قلقلی داد!
کمی باهاش حرف زدیم و یهو مهدی رو سوار کرد! خیلی ناراحت شده بودم!
آخه ازش نپرسیده بودم چه کمپوتی دوست داره! اینقدر تو ناراحتی خودم غرق بودم که نفهمیدم چجوری رسیدیم به جایی که وسایلمون بود! هرکسی یه جوری سر خودش رو گرم کرده بود تا غم نبود مهدی رو فراموش کنه! ما بازی می کردیم یکی درخت می کاشت بعضی ها می خوردن! مشغول همین کارا بودیم که مهدی برگشت! از خوشحالی تو پوست خودمون نمی گنجیدیم!
این نگنجیدن اونقدر شدید بود که چند نفر ناراحتی پوستی پیدا کردن!
حالا همه با خوشحالی مشغول به کارهای خودمون شده بودیم! بعد یه مدت دیدیم وهاب یه چیزی دستشه و داره به سمت ما میاد! نزدیک تر که شد دیدیم یک عدد وزغ بید! 
خیلی ناز بود! باز تصمیم گرفتیم که بریم بندازیم تو اونایی که دیر اومده بودن و مشغول تماشای وسط بازی بودن! ولی هنوز ۱۰ متریشون بودیم که جیغ و دادشون گوش فلک رو کر کرد! بازم بی خیال شدیم! یکی از دوستان هم ۲ عدد بطری خالی آب رو دست گرفته بود و به هم می زد و اینگونه تیم مورد علاقه خودش رو تشویق می کرد!!!
دیگه وقت ناهار شده بود! تعدادی از دوستان عزیز زحمت پخت غذا رو کشیدن که جا داره باز هم ازشون تشکر بشه!
بچه ها متشکریم! 
واسه همین ادامه این اردونامه رو موکول می کنم به روزی دیگر و پستی دیگر!
همچنین قرار شد فرداش بریم خریدات لازم رو انجام بدیم! فردا ظهر بود که من رفتم خونه احمد(میرزایی)! راه افتادیم که بریم محمد علی (آراسته) رو هم برداریم و بریم خرید! بین راه متوجه یک موضوع خیلی مهم شدیم! گشنمون بود! پس اول رفتیم دلی از عزا در آوردیم!
(البته با پول خودمون!!!) بالاخره محمد رو هم برداشتیم و رفتیم دنبال خرید جات!
مینی بوس رو هم مهدی (مرادزاده) قرار بود هماهنگ کنه! اول اومدیم بریم میوه بگیریم ولی ترسیدیم پول کم بیاریم!
گفتیم بریم اول مواد لازم ناهار رو بگیریم بعد واسه میوه برنامه ریزی کنیم! وارد مرغ فروشی که شدیم کفمان به شدت برید!!!
دیدیم امکانات اونجا بیشتر از سایت دانشکدست! روی میز آقاهه یه لپ تاپ بود! اونور میز هم یه کامپیوتر دیگه!
آقاهه مشغول تیکه کردن مرغا شد و ما دلمون می سوخت! یه کم واسه خودمون یه کم واسه او مرغای زبون بسته!
حالا ما مونده بودیم و ۱۲ کیلو مرق!!!
(می دونم درستش مرغه!) دیگه مهدی رو سر جدش قسم دادیم که هر کار می تونه بکنه وگرنه محمد باید بره زندان!
مهدی هم قول داد رشادت به خرج بده و نزاره اینا رو دستمون بمونه!!!
خیالمون راحت تر شد! رفتیم سراغ بقیه خرید جات! وقتی داشتیم با سوپر مارکتیه حساب می کردیم گفت فاکتور بدم؟!! در همین لحظه شیطون وارد جلدمون شد.
بهمون گفت به فروشنده بگیم یه فاکتور به مبلغ دو برابر خرید واسمون صادر کنه! نفهمیدیم چی شد گفتیم فاکتور نمی خوایم! 
حالا نوبت به میوه رسیده بود! اول خواستیم یه میوه خیلی لوکس بگیریم! درست حدس زدین گوجه فرنگی!
ولی دیدیم نمی صرفه!خلاصه دیدیم به صرف ترین میوه همون موز بید!
موز و پیاز رو هم گرفتیم! نوبت رسید به نخود نخود هر که رود خانه خود!
این بود ماجرای ۳ ساعته خرید!!! تا شب احمد و مهدی و چند نفر دیگه خیلی زحمت کشیدن از جمله حمل ۸۰ تا نون توسط احمد تا خونشون! (قابل توجه بعضی ها) جا داره یه بار دیگه از اون و بقیه که خیلی زحمت کشیدن تشکر کنم!
همین طور از مامان محمد که ما رو خجالت دادن!(آخی چقدر ما خجالتی هستیم!!!)
اگه عمری باشه ریشه یابی این قضیه رو در پست دیگری انجام میدیم! پس فعلا بی خیالش میشیم!